Renate

Traumatisch hersenletsel 

Hoe is het leven met hersenletsel? Wie is de mens achter de diagnose?

Renate heeft Traumatisch Hersenletsel opgelopen als kind en dat is jarenlang niet herkend..

Renate moet energie sparen om 2 dagen per week iets te kunnen doen. 

Zij schrijft over haar leven middels een blog.  Lees hier twee van haar blogs:

Blog: Het kwartje ....over grenzen en acceptatie

Het ging al nooit. De ikea. Of de stad op zaterdag of zondag of donderdagavond of woensdagmiddag of in de vakantie (of überhaupt de supermarkt.)
Maar toen gingen we incidenteel nog.
Want grenzen zijn er om te overschrijden.

 

Je zou denken dat er een kwartje is gevallen nu ik weet waarom het zo snel en zo vervelend mis gaat.
Dat ik, per direct denk: “Oh, maar dan kan ik dat beter niet meer doen” en dat ik het dan niet meer doe.

Niets is minder waar.

 

Het gekke met die grenzen is: je kunt ze best lang overschrijden. Maar als je dat heel lang doet en alleen maar over je grenzen gaat dan is de rek er een keer uit.
En dan gaat het helemaal niet meer.

Alleen is het zo normaal.
Om naar de bushalte te lopen. Om te besluiten die op 25 min loopafstand te nemen.
Om met de bus te gaan. Of met de trein.
Om even de Ikea binnen te wippen.
Of een grand café.

 

Blijkbaar is dat nog steeds wat ik wil.
Want hoe hard ik mijn hoofd ook stoot even later doe ik hetzelfde weer.
Vandaag heb ik mijn hoofd extra hard gestoten.
Ik hoop dat het kwartje nu snel gaat vallen.

 

Blog: Automatismen

Automatismen worden door je hersenen gebruikt om energie te besparen.

Het is de meest nuttige manier om met terugkerende taken om te gaan.
‘s Ochtends word je wakker en je grijpt automatisch je ochtendjas. Eerst een kop koffie en een peuk.
Iedere ochtend. Dat zit er nou eenmaal in.

 

Als je op 2 januari wilt veranderen naar een kop groene thee en een appel in de ochtend dan kost dat veel moeite en energie. Want je moet er bij nadenken. En een oude gewoonte afleren en een nieuwe er voor in de plaats zetten.

Ik heb geen automatismen. En dat is iets wat ik nog niet geaccepteerd heb, iets waar ik me nog behoorlijk tegen verzet. Ik haat het dat dit een onderdeel is van mij. Niet een heel nuttige emotie.

 

Automatismen zitten in alles: hoe je je koffie maakt, je ontbijt, je je aankleedt, je doucheroutine: voor heel veel van deze dagelijkse dingen heb je een automatisme. Je hoeft er niet bij na te denken, of nauwelijks. En daardoor kost het je ook geen of nauwelijks energie.

 

Stel je eens voor dat je koffie maakt maar in plaats van je routine afwerkt midden in de keuken staat en denkt: koffie….. hmm. Eerst kopjes pakken: check. Dan de koffiebus pakken. Kijkt zoekend keuken rond: koffiebus. Oja: op de plek waar hij altijd staat. Hoeveel koffie moest er ook al weer in?
Nou goed, je snapt wat ik bedoel, waarschijnlijk. En nu neem ik een onschuldig voorbeeld als koffiezetten en laat ik het goed gaan. Het kan namelijk nog veel minder routinematig.

 

En als het alleen om koffiezetten ging dan dronk ik gewoon nooit meer koffie.
Maar het begint bij opstaan. Daar zijn zoveel keuzes in te maken. En in douchen ook. En ontbijten ook. En drinken. En aankleden.
Vandaar dat de meeste van mijn 18 punten gaan zitten in de ochtend. En dat het daar ook het vaakst fout gaat.

 

Door het uitzoeken van onze oude spullen kom ik veel lijstjes tegen waarin ik mijn pogingen van automatismen opschrijf. Ik vind het superpijnlijk om te zien hoe lang ik al probeer om een simpele routine aan te leren. Te ervaren wat daar al van terecht is gekomen. (niets).

 

Er wordt nu met man en macht aan gewerkt, met inzet van allerlei elektronische reminders en andere hulpmiddelen, En de ergotherapeute. Om die vervloekte ochtenden toch iets simpeler te maken voor mij.

Ik weet dat het altijd zo blijft. Dat het waarschijnlijk iets makkelijker wordt maar dat het niet zal blijven plakken, hangen. Mijn hersenen zijn gecoat met een laagje waardoor alles er supermakkelijk afglijdt; automatismen, kennis voor studie of werk of een rijbewijs, het blijft niet plakken.

 

Deels heb ik dit gebrek opgelost door (totaal onbewust hoor!!)  met een persoon met asperger te trouwen. Die stikt van de routines, automatismen en meer van dit soort nuttige dingen. Ik maak er graag gebruik van en moedig het alleen maar aan. Het geeft me structuur en houvast. (En eten en drinken :) ).
Het laat me verbaasd en vaak jaloers kijken naar het gemak die deze automatismen opleveren.

 

Renate geïnterviewd

IMG-20161018-WA0000.jpg