Home » Informatie » Behandelaars Professionals » Partner en Relatie begeleiding NAH

Partner en Relatie (gezins) begeleiding NAH

We hebben namens Hersenletsel-uitleg een aantal vragen aan Inge Oud gesteld om een beeld te geven wat een partner en relatie begeleider zoal kan betekenen voor de partners en kinderen van iemand met hersenletsel, en voor de relatie zelf van de persoon met hersenletsel én zijn of haar partner.

Je bent je eigen praktijk begonnen. Kun je iets vertellen hoe jouw studie en loopbaan er tot nog toe uit zag?

 

In 1994 rondde ik de HBO Maatschappelijke Dienstverlening aan de Hogeschool in Utrecht af. Ik liep op dat moment stage op de dagbehandeling bij Revalidatiecentrum De Hoogstraat en voelde me als een vis in het water. Er was toen nog geen specialisatie. Ik zag mensen met allerlei soorten letsel; ook hun gezinnen.

 

Toen ik mijn diploma kreeg, kon ik meteen een half jaar invalwerk doen bij dit revalidatiecentrum. Steeds meer zag ik mensen met neurologische aandoeningen.

Na deze invalperiode kreeg ik invalwerk in Revalidatiecentrum Leiden en in het revalidatiecentrum De Maartenskliniek in Nijmegen. De ene dag tufte ik met mijn autootje naar Leiden en de andere dag naar Nijmegen. In beide centra begeleidde ik mensen met neurologische aandoeningen en hun partners. Zo ben ik er ingerold. Ik kreeg steeds meer ervaring.

 

Na deze invalperiode als revalidatiemaatschappelijk werker, kreeg ik een vaste baan als medisch maatschappelijk werker in Het Spaarne Ziekenhuis in Haarlem. (nu in Hoofddorp) Ik werkte o.a. op een interne afdeling, dus zag veel oncologische patiënten en hun familie. Via het IKA, (Integraal Kankercentrum) heb ik toen een heel goede cursus gevolgd: ‘Psychosociale Interventies in de oncologie’.

 

Daar ik ook op de kraamafdeling werkte, en erbij werd geroepen als er iets mis was gegaan tijdens of na de geboorte, ben ik de cursus: ‘Opvang na Traumatische Gebeurtenissen’ gaan doen. Later kwamen: ‘Seksuologische Training’, ‘Creatieve technieken bij echtpaar- en gezinstherapie’, ‘Burn-Out, een holistische aanpak’, en ‘EMDR’ goed van pas. In 2011 heb ik het HBO diploma: ‘Medische Basiskennis voor Hulpverleners’ behaald.

 

Revalidatiecentrum Heliomare had toentertijd ook een dependance in het Spaarne Ziekenhuis. Ik zat via hen in het “Chronisch Rugklachten Revalidatieteam” en deed dit naast mijn andere werk. Mensen leren hoe om te gaan met, en inzicht krijgen in hun pijnklachten.

 

 

Vertel eens over je passie voor dit vak en waar dat vandaan komt!
Wat is het meest waardevolle aan jouw vak?

De revalidatie bleef me trekken. Met een heel systeem, patiënt, diens partner en het hele gezin werken vond, en vind ik fijn. Je kunt de één niet los zien van de ander. Je vormt een systeem. Dit systemisch werken is mijns inziens krachtig en nodig. Toen er een baan in de Hoogstraat vrij kwam werd ik gevraagd te solliciteren. Een eer vond ik dat! Het was een baan in de neurologie, dagbehandeling. Ik heb deze baan 10 jaar aangehouden.

 

 

Tijdens mijn werk in de revalidatie merkte ik dat zodra de ‘patiënt’ met hersenletsel weer thuis is, er weinig geschikte begeleiding voor de partner en de relatie is. Er is echt uitgebreide kennis van de gevolgen van hersenletsel nodig om goede partner- en relatiebegeleiding te kunnen geven.

 

Als iemand door hersenletsel bijvoorbeeld meer op zichzelf gericht is geworden, omdat het hersengebied waar dat over gaat, beschadigd is, kun je diegene niet het advies geven: ‘Je zou meer rekening met je partner kunnen houden.’ Hij/zij is door de beschadiging er gewoon niet meer toe in staat. Dan is het zinvoller de partner hierover te informeren (psycho-educatie) en tools in handen te geven hoe met dit ‘meer-op zichzelf -gerichte-gedrag’ van de aangedane partner om te kunnen gaan.

 

 

Onderzoek

Anne Visser-Meily: Promotieonderzoek ‘Mantelzorgers, partners bij CVA revalidatie’ (2005):

Uit dit onderzoek blijkt dat kinderen van een ouder met NAH meer gericht zijn op de gezonde ouder. Als de gezonde ouder het niet redt (dus niet de ouder met NAH!) door b.v. stress, en er is daar te weinig aandacht voor, dan lopen kinderen op latere leeftijd grotere kans op het krijgen van stemmings- en gedragsproblemen. Het is dus dubbel zo belangrijk om partners goed in beeld te hebben, te houden en te begeleiden, juist na revalidatie. Deze onderzoeksresultaten zijn nog steeds actueel!!

 

Keer op keer zag ik partners roependen in een woestijn zijn. Ik besloot toen dit ‘gat’ op te vullen door een eigen praktijk te beginnen met partner- en relatiebegeleiding bij NAH. Het is belangrijk de draagkracht van een partner in kaart te hebben. Deze is vaak de spil waar het om draait. Hoe groter de gedragsveranderingen en cognitieve beperkingen zijn van degene met NAH, des te meer trekt het een wissel op de partner. Als deze partner het niet trekt, dan trekt het hele gezin het niet.

 

Ik heb veel partners begeleid en dat gaat door! Als ik dan zie hoe ze uiteindelijk mijn praktijk verlaten: vol goede moed, met hernieuwde energie, veel inzichten rijker en zeer dankbaar, dan ben ik altijd weer blij dat ik de stap heb gezet deze praktijk te starten. Het is zinvol, het sluit aan. Partners hebben soms een hele zoektocht achter de rug voor ze bij mij terecht komen.

 

Is het een zwaar vak of niet en hoe maak jij het dan eventueel voor jezelf lichter?

Is het een zwaar beroep? Bij tijd en wijle wel. Mensen hebben vaak hele trajecten in het medische circuit achter de rug als ze bij mij komen. Ik houd mezelf altijd voor: “Wat er met deze mensen gebeurd is, daar kan ik niets meer aan doen, ik kan wel helpen hun leven wat lichter te maken”. Daar de focus op houden maakt dat je dit werk aan blijft kunnen.

 

We begrepen dat mensen ook via beeldbellen een gesprek met jou aan kunnen vragen. Dat is oprecht gebruik maken van de moderne ontwikkelingen en een enorme handreiking aan mensen die niet ver kunnen reizen. Wordt er gebruik van gemaakt?

Tijdens de Corona tijd heb ik veel telefonische consulten gedaan. Dat vormde geen belemmering. Ik heb ook wel eens mensen uit Brabant en Limburg telefonisch begeleid. Van beeldbellen wordt gek genoeg eigenlijk geen gebruik gemaakt. Mensen komen het allerliefst gewoon in mijn praktijk. Face to face is toch het meest prettig.

 

Worden de gesprekken vergoed door een zorgverzekeraar? Zo ja hoeveel?

De gesprekken worden vergoed door de meeste grote verzekeringen, mits men aanvullend verzekerd is. Ik heb elk jaar een actuele lijst van verzekeringen die vergoeden. Het beste kunnen mensen mij van tevoren even bellen of mailen om te vragen of hun verzekering vergoedt.

 

We weten dat je hulp aan partners van mensen met hersenletsel geeft. We horen ook vaak de roep om relatie steungesprekken. Doe jij dat ook?

praktijkingeoud.jpg

Jazeker! Zoals ik op mijn autootje heb staan: “Partner- en relatiebegeleiding bij NAH” Voorwaarde is wel dat de partner met NAH tot een bepaalde mate van zelfreflectie in staat is. Anders komen adviezen niet aan. Momenteel doe ik veel aan relatiebegeleiding!

Een 63 jarige man kwam bij mij voor een intake. Hij werkte bij een Amerikaans bedrijf, werkte hard en moest veel vliegen voor zijn werk. Hij zei: "Soms wist ik

's avonds niet meer in welk vliegtuig, en waar, ik in de ochtend was opgestapt." Toen ik het herseninfarct kreeg, leken de schellen van mijn ogen te vallen. Waar was ik nou al die tijd mee bezig geweest! Onbewust ging ik door het leven, hollend van de ene afspraak naar de andere. Ik wilde dit niet meer. Er zijn zo veel dingen om van te genieten, samen van te genieten." Terwijl hij dit zei, keek hij naar zijn vrouw. "Ik wil genieten van mijn leven. Dit is geen leven. Mijn belastbaarheid is afgenomen, daar zal ik rekening mee moeten houden, maar dat lukt me prima. Ik kijk naar wat ik nog wel kan". Hij besloot te stoppen met zijn werk en eindelijk te gaan leven.

 

Een echtpaar kwam bij mij in therapie. Ze waren een half jaar daarvoor uit elkaar gegaan. Hij woonde inmiddels op een klein kamertje in de stad. Toen hij een hersenbloeding kreeg, besloot zijn vrouw voor hem te gaan zorgen. Ze zei: "Dit is weer de man op wie ik toentertijd verliefd ben geworden. Hij is hartelijk, heeft weer oog voor anderen, gaat naar sportwedstrijden van de kinderen. Door het letsel lijkt hij zachter te zijn geworden. Daarvoor had hij oogkleppen op, was hard en had nergens en voor niemand tijd". Het echtpaar besloot de draad weer op te pakken en weer bij elkaar te komen. Hun huwelijk bloeide op.

 

 

Ook begeleid ik andere gezinsleden. Mijn mening dat kinderen van een ouder met NAH in kaart gebracht moeten worden, wordt onderstreept door onderzoeken.  In mijn nieuwsbrief : “Kinderen van een ouder met NAH” staat uitleg hierover.  https://www.praktijkingeoud.nl/wp-content/uploads/2017/11/Nieuwsbrief-oktober-2017.pdf

Dit jaar, 2020, bestaat mijn praktijk 10 jaar en heb ik 26 jaar ervaring in partner- en relatiebegeleiding bij NAH. Ik hoop er nog heel wat jaren aan toe te voegen!



Filmpje van Inge Oud met uitleg over haar werk:

Care Giver Strain Index (=Mantelzorgtest)

Ik noem een aantal dingen op die voor kunnen komen bij mensen in eenzelfde situatie als die van jou.

Kijk of het volgende op je van toepassing is:

  • Mijn nachtrust is verstoord.
  • Hem of haar helpen kost me nogal wat moeite en tijd.
  • Ik vind het lichamelijk zwaar.
  • Het beperkt me in andere dingen die ik wil doen.
  • We hebben onze dagelijkse manier van doen moeten aanpassen.
  • We hebben onze plannen moeten wijzigen.
  • Er zijn ook andere zaken waaraan ik mijn tijd moet besteden.
  • Emotioneel gedragen we ons ander ten opzichte van elkaar.
  • Het gedrag van mijn man/vrouw maakt me soms van streek.
  • Het is pijnlijk te moeten zien dat hij/zij een ander persoon is geworden.
  • Ik heb mijn werk/baan moeten aanpassen aan de situatie.
  • Ik word geheel door deze situatie in beslag genomen.
  • We leven onder financiële druk.

Bij 7 of meer “Ja” : je loopt risico overbelast te raken of bent het al. Klik dan eens https://www.praktijkingeoud.nl/partners/ aan.